Niko Hendrickx
Beeldhouwwerk
Het hoofdloze mediamonster

‘Het hoofdloze mediamonster’ is een levensgrote sculptuur (205 x 140 x 120 cm.) gemaakt van metaal, hard polyurethaanschuim en spuitplamuur. Op vraag van de kunstenaar liet Bart Vermeer, dichter en schrijver, zich door het beeld insprireren en schreef hij er een passend gedicht bij. Het onderstaande videowerk toont wisselende aanzichten van het kunstwerk, met de begeleidende tekst. (2017)

Link naar Bart Vermeer website en blog.

Butts, Bats and Balls
Dit sculptuur is een interpretatie van de 3D animatie Butts, Bats and Balls. De animatie en verduidelijking vindt u met deze link.
Aeroplanes Made Us Believe That Anything Was Possible
De wens van de mens om te kunnen vliegen is oud: denk aan het verhaal van Icarus of aan de tekeningen van Leonardo Da Vinci.
Lees meer

De titel van dit werk verwijst naar de pionierstijd, toen vliegtuigen ontwikkeld werden en men besefte dat vliegen effectief en überhaupt mogelijk was. Het menselijke kunnen had weer een horde genomen: een fantastisch gevoel.

Sinds enkele decennia liggen de zaken anders: vliegtuigen en luchthavens werden doelwit van religieus en/of politiek terrorisme. De aanslagen op de WTC-torens in 2001 en recentelijk op de Brusselse luchthaven zijn hier voorbeelden van. Het vliegtuig, vroeger een symbool van hoop, van quasi onbeperkte mogelijkheden en vrijheid, heeft een wrange en omineuze bijbetekenis gekregen.

Aeroplanes toont het vliegtuig als een kruisbeeld. Hierdoor verwijst het naar religie, maar ook ruimer naar ‘het geloven in iets’. Het beeld heeft wat weg van een menselijke figuur. De strepen symboliseren ‘afbakening’. Ze doen denken aan procedures, regels en patronen zoals die in de luchtvaart gelden. Het vliegtuig helt voorover: de positie suggereert een val, die echter wordt tegengehouden wordt door de geel- witte balk. (2016)

Mind Caging
Het beeld Mind Caging stelt een hangende figuur voor in een eigen gecreëerde kooi van gedachten.
Lees meer

De kleuren zijn intens en zijn gebaseerd op beelden van een warmtecamera: koud is blauw, hoe meer energie verbruikt wordt, hoe roder. Het beeld toont een duidelijk streven om ‘vooruit te komen’. Ook de sokkel is op maat gemaakt en gaat mee met de voorwaartse beweging, maar hij houdt tegelijkertijd de beweging tegen door de grote dwarse plaat.

Het beeld kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. De mens kan vastzitten in het eigen denken of hij kan sterk gehecht zijn aan iets. Zelfs met zware inspanning geraakt hij niet verder. Vanuit een boeddhistische insteek kan ‘loslaten’ heel bevrijdend zijn .

Anderzijds kan stevig focussen op iets, het zichzelf als het ware vastzetten, ook wel helpen om vooruit te komen. (2016)

Form change Projects
Met zijn Form Change Project wil de kunstenaar nagaan hoe hij kunstwerken kan maken die - in de ruime zin van het woord - van vorm, kleur en/of materiaal veranderen.
Placeholder image
Construction with Blue

Deze grote installatie, 500 x 210 x 210 cm, symboliseert het leven, vanaf de geboorte tot aan de dood. Vanuit een onstuimig blauw vlak ontstaat een doolhof van trappen, met verderop een soort van podium. Met up en downs verglijden we naar de kist. Aan het voeteinde van de kist bevindt zich een plat blauw vlak. De twee extra blauwe elementen, oorspronkelijk de dakelementen, verwijzen naar de kringloop van het leven.

Lees meer

Het leven en de dood hangen als het ware in een constructie van wit met geel: een soort van beredeneerde afbakening. De kunstenaar ontleende dit idee aan het sociaal-constructivisme. Deze psychologische kennistheorie leert dat verschijnselen in de werkelijkheid sociale constructies zijn, een idee dat de kunstenaar interessant genoeg vond om verder mee te gaan. Zijn de concepten leven en dood eveneens constructies gemaakt door de mens? Is je leven je eigen constructie of word je geboren in een constructie bepaald door een ander? Een constructie is nooit één enkel element maar een samenstelling van twee of meer elementen. Het leven kan niet bestaan zonder de dood. (2015)

Imaginary Landscapes of a Robot in Denial
Deze antropoïde is in zijn artificiële intelligentie kennelijk zo ver doorgeschoten dat hij de mens tot in het zelf gekozen levenseinde imiteert.
Lees meer

De installatie die Niko Hendrickx recent heeft afgewerkt oogt luguber: een robot pleegt op drie verschillende – traditionele – manieren zelfmoord: hij verhangt zich aan een boom, hij snijdt zich liggend in een bad de polsen door, en hij schiet zich een kogel door het hoofd.

Oorspronkelijk heette het werk Suicide Attempts of a Robot in Denial. De manier waarop de titelwijziging tot stand is gekomen, is typisch voor Hendrickx’ werkwijze. Nadat de installatie was voltooid maakte hij er een videoversie van. Bij zijn zoektocht naar gepaste muziek stootte hij op het Langham Research Centre in Groot-Brittannië, dat opnames maakt met oude analoge apparatuur. In februari 2014 brachten ze de LP en CD John Cage -Early Electronic and Tape Music uit, met daarop het nummer Imaginary Landscapes No. 5. Hendrickx vond dat zowel de muziek als de titel de betekenis van zijn werk konden verdiepen, en paste de titel van zijn installatie meteen aan. Hij laat hiermee bewust het toeval een rol spelen in zijn kunst.

Interpretatie

Zelfmoord is voor de meesten onder ons een choquerend, of minstens een controversieel en verontrustend gegeven. Dat is in dit werk van Hendrickx uiteraard niet anders, maar tegelijkertijd is het niet vrij van ironie. Die ironie schuilt in het feit dat het een robot is die de fatale daad stelt. Deze antropoïde is in zijn artificiële intelligentie kennelijk zo ver doorgeschoten dat hij de mens tot in het zelf gekozen levenseinde imiteert. Hij ontkent zo zijn eigen bestaan van bedrading en elektronische circuits. Zijn keuze voor ‘de menselijke weg’ is futiel en inefficiënt. Om er een eind aan te maken hoeft een robot immers niet naar koord of pistool te grijpen, hij dient zichzelf enkel te amputeren van de energiebron die hem overeind houdt.

In de videoversie zijn sommige van de landschappen realistisch, andere zijn digitaal aangemaakt. De kunstenaar suggereert hiermee dat de robot ‘echt’ wil zien, zoals de mens, maar dat ook dat hem niet lukt: zijn optische sensor zal hem voorlopig niet meer kunnen leveren dan imaginary landscapes, een digitale registratie van de werkelijkheid. Tot op heden is het nog altijd de mens die creëert en controleert. Het is de mens die het touw doorsnijdt, het pistool weglegt en het bad laat leeglopen.

Ethiek

In wezen gaat Imaginary Landscapes, net als veel andere werken van Hendrickx, over ethiek. De kunstenaar drukt zijn bezorgdheid uit over techniek en wetenschap, die tegen een halsbrekend tempo van ons weg lijken te evolueren. Wie neemt nog de tijd om bij dit alles de nodige ethische vragen te stellen? Zijn we nog meester van de evolutie die we gecreëerd hebben, of gaat ze met ons op de loop?

Imaginary Landscapes is opgebouwd uit polyurethaanschuim, bekleed met polyester en glasvezel en afgewerkt met blauw gepigmenteerd polyesterspuitplamuur. De volledige installatie meet ca. 5 bij 5 bij 1.80m. Tussen het allereerste concept en de uiteindelijke voltooiing ligt een periode van drie jaar. (iv) (2015)

Death Trap One and Two

De dood wacht ieder van ons, maar het is een confrontatie die we liever uit de weg gaan. Eigenlijk willen we de dood afleiden van zijn pad: de medische wetenschap ontwikkelt technieken die hem in zijn hemd lijken te zetten. Hij wordt op non-actief gezet, in de val gelokt en misleid. In Death Trap One loopt de Dood in de val en wordt hij gevangen in een net. In Death Trap Two wordt hij misleid. Hij loopt door een gang met aan het eind een deur. Achter de deur is er echter geen kamer, en hij valt in de diepte.

Deze twee werken bouwen verder op Death on a Trailer, een plaatstalen sculptuur uit 2000.

Pick and Change Projects

In deze reeks geeft de kunstenaar aan het statische karakter van een ruimtelijk werk telkens een dynamische invulling. Uit de voorraad vormen die hij ter beschikking heeft, kiest hij er een of meer, doet er 'zijn ding' mee en bergt ze weer op.

Placeholder image
Pillory Chip

De mens raakt steeds meer gevangen in zijn eigen uitvindingen. Onze afhankelijkheid van elektriciteit, elektronica, computer, automatisering, internet … houdt risico’s in.

Installatie op de tentoonstelling TAKT 2012 in cc Dommelhof Neerpelt, in combinatie met Camera ball. Gelegenheidstitel: Bug and Ball.

Nu descendant par un ascenseur

Het werk is een moderne interpretatie van het schilderij Nu descendant un escalier van Marcel Duchamp uit 1912. Een video-opname van een vrouw in een lift wordt geprojecteerd op een trap, waardoor het naakte lichaam van de trap lijkt af te vloeien. Van dit werk bestaat behalve de driedimensionale ook een geschilderde versie. (2006)

Scale Model Manimal

Het beeld, een dier door de mens gemaakt, is opgebouwd als een modelbouwpakket. De onderdelen werden uit elkaar gehaald, schematisch uitgetekend en daarna in een frame gelast. Aan de hand van het schema kan het beest weer worden opgebouwd.

In de videomontage zien we hoe het dier, een artificiële creatie, in de natuur is gezet. Het ervaart de omgeving als bedreigend en de bewegende ogen kijken verschrikt rond.

Spinning Tops, Camera Ball

Statisch object met een suggestie van draaiende tollen.(2002)

Camera Ball: Deze sculptuur is een netwerk van camera's, verbonden met kabels. De constructie is te vergelijken met een sneeuwbal die van een berg rolt en groter en groter wordt. De bal is van binnen naar buiten gebouwd, met binnenin een bol, het zenuwcentrum. Die slaat op hol en sleurt alle camera’s mee: Big Brother is geboren. (2001)

Metal Sculptures
Vijf metalen beelden gemaakt uit plaatstaal (1999 - 2001)
Creative Commons License